Cateringbedrijf Ruud en Christie Boom maakte imposante ontwikkeling door

^{01 februari 2007, door Louise van der Sluis}
 
'Mensen zijn altijd te versieren met eten'

Van koekenbakker tot professioneel cateraar. Hij wist op zijn vijfde al dat hij kok zou worden. Zij had helemaal niks met koken. Toch runnen Ruud (49) en Christie (48) Boom samen het grootste cateringbedrijf van Texel. En met succes. Menig Texelaar smulde van hun hapjes of prikte een vorkje mee van een imposant buffet ergens op Texel. Wat begon in een tot keuken verbouwde schuur achter het huis groeide uit tot een professioneel cateringbedrijf in een imposant pand, met zeven vaste koks en een flinke schare weekend- en oproepkrachten. De krant nam een kijkje in de keuken.

Terwijl de verslaggever in het restaurantzaaltje geniet van een stuk Hoornderring met speculaaskruimels, wordt in de keuken die grenst aan het restaurant, hard gewerkt. In de �koude� keuken worden slagroomsoezen vervaardigd, terwijl uit de oven van de �warme� keuken heerlijke geuren opstijgen. Een diner voor een groep Texelaars is in voorbereiding. De koks weten wat er moet gebeuren. De meesten van hen werken hier al geruime tijd. Hoewel Ruud de leiding heeft en formeel de baas is, wordt die term binnen het bedrijf niet gebruikt. �Ik weet zelf niet wat ik hier ben, eerlijk gezegd�, grinnikt hij. �Dan sta ik in de keuken, een volgend moment breng ik spullen weg, verzorg ik een lunch of sta ik op te ruimen. Meestal maak ik de dienstroosters. De koks doen zelf de inkoop.�

Dat hij kok zou worden, stond voor Boom als een paal boven water. �Toen ik vijf jaar was, riep ik al dat ik kok wilde worden. En dat heb ik altijd volgehouden.� Via het leerlingstelsel startte de Oudeschilder in Amsterdam met een opleiding tot brood- en banketbakker. Hij liep stage bij Opduin, maar gaf er na een half jaar de brui aan. �Ik was zat van het slechte onderwijs daar en de ongemotiveerde leraren.� Hij vervolgde zijn opleiding in Groningen en ging aan de slag als kok in Opduin. Na vier jaar kwam in het toenmalige verzorgingshuis Irene een vacature vrij voor tweede kok.� Hij werd aangenomen en kreeg aansluitend in het nieuw gebouwde verzorgingshuis Sint Jan de functie van chef-kok. Boom werd snel populair bij de bewoners. �Als een van de eersten in Nederland heb ik het week- en keuzemenu ingevoerd. Er bestonden lijsten waarop was aangetekend welke bewoners wat niet lustten, maar die waren zwaar verouderd. Nu konden ze elke dag kiezen. Op zondag maakte ik gebak en ik zorgde voor mooi versierde toetjes. Daar waren ze gek op. Mensen zijn altijd te versieren met eten.�

Slaatjesmaker
Na bijna 121/2 jaar vond Boom het tijd worden voor wat anders. Doordat hij met Christie al vaker buffetten verzorgde voor familiefeestjes, ontstond het plan die activiteiten verder uit te bouwen. Christie: �Ik heb na de HAVO op een bank gewerkt en op de adminstratie van LenR. Ik had helemaal niks met koken, maar het organiseren en versieren vond ik w�l leuk. En ik hielp bij de voorbereidingen. Aardappels schillen en inkopen doen en zo.� Ook veel idee�n voor nieuwe gerechten of activiteiten komen bij Christie uit de koker.
Het stelt, dat nu bijna 25 jaar getrouwd is, schreef zich in bij de Kamer van Koophandel en al snel kwamen de opdrachten van Texelaars binnen. �Ik vond het een erg grote stap. We hadden een hypotheek en twee jongens (Bart en Niels, nu resp. 22 en 18 jaar). Veel mensen waren verbaasd en geschrokken dat we dat risico namen. Niemand kende het woord. Catetering, cat�ring, van alles hoorden we. Toch hebben we nooit getwijfeld. We hebben er altijd een rotsvast vertrouwen in gehad dat het zou lukken.� De schuur achter hun woning aan de Trompstraat werd in 1992 verbouwd tot keuken. Tien jaar lang werden hier de meest uiteenlopende lekkernijen gemaakt, totdat in april 2002 de overstap volgde naar het nieuwe pand aan de Stoompoort. �We liepen al een jaar of vijf te piekeren wat we zouden doen. Op een bepaald moment lukte het echt niet meer om voldoende uit de keuken in de Trompstraat te krijgen. Met vier man liep je elkaar al behoorlijk in de weg. We wilden bouwen bij Den Burg, nabij de VVV, maar daarvoor kregen we geen toestemming.� Uiteindelijk kreeg het echtpaar de huidige kavel op het industrieterrein in Oudeschild toegewezen.�

In het begin werd Boom vooral ingehuurd voor salades en hapjes, bij particulieren en bedrijven. De slaatjesmaker, zoals hij door sommige Texelaars nog steeds wordt genoemd, kenmerkte zich door de zwaantjes: soesjes in de vorm van een zwaantje. �We maken ze nu nog wel eens, maar niet vaak meer. Op een bepaald moment keert zoiets zich tegen je en dan kun je er maar beter mee stoppen.�

Revolutionair
De eerste grote klus vormde de opening van het nieuwe gebouw van B&B Accountants, de �blauwe toren�. �Dat was destijds een revolutionair gebouw met een drukbezochte opening. Kort daarna moesten we een paar grote feesten doen, dus hadden veel Texelaars in korte tijd gezien wat we allemaal konden aanbieden.� Het aantal opdrachten groeide. Naast de schalen met hapjes en salades voor familiefeestjes werd de vraag van bedrijven en organisaties naar professionele catering groter. Tot 1998 runde Boom ook het restaurant bij Calluna, �In de bloeiende heide�, en van 1997 tot 2002 pachtte hij de Kaapsnol op Kogerstrand.
Naast de �standaardvraag� nemen ook de speciale wensen toe. �In principe doen we geen diners voor twee, maar in uitzonderingsgevallen wel. We hebben wel eens een diner aan huis bezorgd bij iemand die niet kan lopen en nooit het huis uit kwam. En bij iemand die absoluut niet tegen ruis kan en dus niet in een gewoon restaurant kan dineren. Aan zulke klussen kun je geen stuiver verdienen, maar uit sociaal oogpunt is het leuk om te doen.� Christie neemt telefonische klussen aan en Ruud bespreekt eventuele aparte wensen met de klant. �Ik kan beter inschatten wat de mogelijkheden zijn. Mensen hebben een idee en wij bedenken de toeters en bellen erbij.�Hoewel met het assortiment wordt ingespeeld op de vraag, probeert Boom vooral zelf met nieuwe producten en activiteiten te komen. Christie: �Ik hou de vakbladen bij en speur het internet af naar leuke idee�n en producten. Als je een product aanbiedt, komt de vraag vanzelf. En we spelen in op trends, zoals Japans of Thais. Maar op Texel is dat wel eens moeilijk. Wat de boer niet kent� Negentig procent van het werk is het gewone.�

Sinds 1996 is Texel Catering Service, zoals het bedrijf tegenwoordig formeel heet, de huiscateraar van onderzoeksinstituut NIOZ. Dagelijks is daar een kok van Boom aanwezig om de medewerkers van een lunch te voorzien. De werkzaamheden bij het NIOZ hebben Boom niet alleen leuke contacten, maar ook veel bekendheid opgeleverd. Vooral toen koningin Beatrix het instituut bezocht om er het predikaat Koninklijk aan te verbinden. �In die tijd ging het verhaal dat wij vooraf voor de koningin een diner hadden gekookt, omdat we in klein verband een voorbespreking hadden, maar dat is niet waar. Indianenverhalen. Wel hebben we naderhand een brief ontvangen van het koninklijk huis waarin stond dat de koningin erg had genoten van de feestelijkheden en onze hapjes.�

TESO
Aandeelhouders van TESO weten dat Boom al jaren de catering op de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering verzorgt. Voor veel bezoekers van die avond is het buffet minstens zo belangrijk als de agenda. �Of het voor ons daardoor speciaal is? Nee, het is gewoon een klus. Maar wel een heel mooie.� In afwijking van het �vaste buffet� met grote schalen vis en salades, was deze keer voor een andere opzet gekozen. �Dit jaar hadden we de salades achterwege gelaten en gekozen voor fingerfood. Tapashapjes. Rob Wortel wilde af van die grote schalen met salade. Als je ziet wat er na afloop in de vuilnisbak verdwijnt� Dat is schrikbarend. Doodzonde natuurlijk, vandaar dat er nu hapjes waren.�
Dat die nieuwe opzet niet bij alle aandeelhouders in goede aarde viel, doet Boom niets. �Je moet niet vergeten dat het je wordt aangeboden. Als ik hoor hoe onbeschoft sommige mensen reageren en heel brutaal om meer vragen. Dat zou �k niet durven. Voor sommigen is die vergadering ��n grote schranspartij.� Hoewel Boom naar eigen zeggen een hekel heeft aan �teutende� mensen, zal hij de gasten niet afbekken. �Maar ik laat wel subtiel merken wat ik ervan vind.�

Echtelijke ruzie
Samen een bedrijf runnen, is niet voor ieder echtpaar weggelegd. Menig echtelijke ruzie volgt op een zakelijke twist. In Oudeschild is dat echter niet aan de orde. �Hoe ik de samenwerking met Christie ervaar? Ik ervaar het eigenlijk niet. Het is vanzelfsprekend. We hebben ieder onze eigen taak. Soms zeg ik wel eens niet mee bemoeien als het iets kooktechnisch betreft, maar dat gebeurt zelden. We doen samen het personele beleid, ik hou me vooral bezig met de keuken en Christie neemt de administratie voor haar rekening.� Het ondernemerspaar maakt een strikte scheiding tussen werk en priv�. �Dat proberen we in elk geval. Doordeweeks eten we hier (in de restaurantruimte van het bedrijf) met z�n allen, maar in het weekend eten we thuis met het gezin. De kinderen zijn nu groot, dus het werk laat zich gemakkelijk met thuis combineren.� Werk en vrije tijd lopen behoorlijk door elkaar. Vaste vrije dagen hebben ze niet. �Dat moeten we echt inplannen. Soms is dat moeilijk, maar als we een vrije dag in de agenda zetten, lukt dat meestal wel. Tussendoor hebben we wel eens een paar vrije uren. Wanneer er dan iemand binnen komt voor een bakkie, nemen we ook echt de tijd. Als we op zondag een rondje rijden, combineren we dat wel vaak met een klusje. Even ergens nog wat ophalen. Zulke dingen ervaren we niet echt als werk. Als Ruud in de keuken staat of we zijn ergens op locatie aan het werk, voelt dat niet zo. Meestal is het gewoon gezellig.�

Perfectionistisch
�Ja, ik ben best perfectionistisch�, beantwoordt Ruud Boom de vraag van de verslaggever. Bij mij staat nooit een kratje scheef en ik kan rustig nog twee uur extra in de keuken bezig zijn, nadat de jongens hebben schoongemaakt. Pas als alles recht staat, is mijn werk af. Meestal breng ik zelf spullen weg. Dan kan ik ter plaatse checken of alles goed is.�
Naast de catering kleden Ruud en Christie ook ruimtes aan. �We worden vaak gevraagd om de bloemen en de aankleding van een zaal te verzorgen. Dat doen we zelf of we geven een bloemist opdracht om te maken wat wij hebben bedacht.� Het is volgens het echtpaar een misvatting dat zij complete feesten organiseren. �Dat wordt vaak gedacht, maar dat is niet het geval. Wij zorgen alleen voor het eten en de aankleding.�
Niet alleen aan presentatie wordt veel aandacht besteed. In de keuken is hygi�ne uiterst belangrijk. De keuken, die ook regelmatig wordt gebruikt voor kookworkshops, is groot, overzichtelijk en brandschoon. �Tegenwoordig moet je van alle ingredi�nten in een klapper bijhouden hoe lang het er staat enzovoort. Bij controle wordt eigenlijk alleen in die mappen gekeken. Wij laten zelf regelmatig monsters nemen. Zo kun je controleren of er wordt gewerkt volgens de regels en je kunt uittesten hoe lang een product houdbaar is.�

Toekomst
Het nieuwe pand is volgens Boom uitstekend ingericht op de toekomst. De ruimte is groot genoeg en praktisch ingericht. Christie: �We hebben jaren gezegd dat we er een grote zaal bij willen. Nu staan er twee accommodaties te koop, maar we doen het toch maar niet. Waarom zou je je een hoop zorgen op de hals halen. Dan heb je meer personeel nodig en komt er veel extra werk bij. Het gaat prima zo.�